Ik ben dol op voetbal. Altijd al geweest. En sinds twee jaar ben ik de coach van het team waar mijn jongste zoon in speelt. Hij is 14 jaar. Ik vind het heerlijk om op zaterdagochtend met deze jongens het veld op te gaan. Net zoals ik vroeger zelf deed, en mijn vader en mijn opa.
Ik geniet ervan om met de jongens bezig te zijn, hen te helpen en beter te maken. Tijdens de wedstrijd geef ik aanwijzingen en moedig ik hen enthousiast aan om tot de laatste minuut alles te geven. Maar ga ik hierbij niet te ver? Een vader van de tegenpartij vond mij te fanatiek. Na de zoveelste aanmoediging van mij zei hij: 'Dit is toch geen Champions League?'. Dat zette me aan het denken.
Ondernemerschap is topsport
Ik weet van mezelf dat ik gedreven ben. Als ik ergens voor ga, dan gá ik ook. Zeven jaar geleden ben ik gestart als ondernemer. Ondernemen voelt vaak als topsport: het vraagt gedrevenheid, focus en veerkracht. Net als op het voetbalveld geniet ik van de dynamiek, maar het brengt ook uitdagingen met zich mee. Dat is leuk en leerzaam, maar het is ook hard werken. Is het mogelijk om té fanatiek te zijn in het nastreven van je doelen? Zeker als er ook anderen bij betrokken zijn?
Heb je lekker gevoetbald?
'Heb je lekker gevoetbald?' De vraag die mijn vader mij altijd na afloop van een wedstrijd stelde. Mijn primaire reactie was dan te vertellen of we gewonnen of verloren hadden. Maar dat vond hij niet interessant. Zijn enige vraag was: Had ik plezier? En deze les neem ik nu iedere zaterdag mee het veld op. Sport moet in de eerste plaats leuk zijn. Zeker voor jongens van 14 jaar oud.
Maar toch, het doel van een wedstrijd is winnen. En daarbij wil ik hen graag helpen. Door ze te leren samenspelen, goed te communiceren, door zich in te zetten en te leren omgaan met zowel successen als nederlagen. En dat doe ik altijd vanuit positiviteit: ik moedig ze aan, steun ze, en help ze hun doelen te bereiken. Maar doe ik dit te fanatiek?
Voor deze jongens voelt het als Champions League: ze zijn allemaal kleine Messi’s en Ronaldo’s.”
Verschillende stijlen van coachen
Ik denk van niet. Er zijn veel stijlen van coachen en iedereen heeft zijn eigen stijl. De coachingsstijl hangt af van de doelen. Uiteindelijk gaat het erom dat je het beste uit je team haalt. Ik ben meer van de resultaatgerichte stijl: uitdagen om stappen te blijven zetten en nieuwe doelen te behalen.
Wat betreft het team van mijn zoon: misschien spelen we geen Champions League, maar voor deze jongens voelt het wél zo: ze zijn allemaal kleine Messi’s en Ronaldo’s. En dat gevoel wil ik ze juist geven. En het gevoel om trots van het veld te kunnen stappen, ongeacht de uitslag.
Mijn eigen stijl
En dit geldt ook op het werk. Ik probeer mijn collega’s iedere dag met een goed gevoel van het veld te laten stappen. Niet te fanatiek, maar wel gedreven. Onze doelen moeten gehaald worden. Elkaar hierbij helpen en beter te maken is hierbij het uitgangspunt. Gedrevenheid is waardevol, zolang het niet ten koste gaat van plezier. Misschien is mijn werk dan geen Champions League, maar zolang ik gedrevenheid weet te combineren met plezier en groei, voelt het voor mij als de mooiste competitie die er is.
Stel jezelf eens de vraag: Hoe vind jij balans tussen gedrevenheid en plezier? En wanneer ben jij té fanatiek?
Pieter van de Graaf is eigenaar van The Food Office en schrijft regelmatig blogs voor Facto
